جمعه  27 مرداد 1396 
[ هفته نامه پنجره شنبه ها بر روی کیوسک مطبوعات شهر تهران ]    
شماره مجله 287 >> سیاسی >> شماره صفحه مجله 68
حماسه عظیم اربعین قابل ذکر کردن نیست
صحنه‎‎های عجیب در راهپیمایی اربعین زیاد است
نويسنده : گلعلی بابایی نویسنده دفاع مقدس


راهپیمایی عظیم اربعین نوعی نمایش قدرت است و واقعا این مراسم در نوع خود بی‎نظیر است چرا که در هیچ جای دنیا چنین اتفاقی رخ نمی‎دهد و در هیچ جایی نمی‎بینیم که چند میلیون انسان با یک هدف و شعار واحد در نقطه‎ای اجتماع کنند. 
شاید نمونه خیلی کوچک‎تر این اجتماع بحث عرفات و صحرای منا باشد که حدود 3 میلیون نفر در آنجا جمع می‎شوند. اما در آنجا می‎بینیم که عربستان چگونه در طول سال‎‎های مختلف برای اداره این جمعیت با مشکل مواجه است و نمی‎تواند این افراد را سر و سامان دهد و این در‎حالی است که عربستان امکانات و تجهیزات زیادی را هم در اختیار دارد ولی باز هم همیشه اتفاقات ناگواری در آنجا رخ می‎دهد، این در حالی است که در راهپیمایی عظیم اربعین حدود 20 میلیون نفر جمع می‎شوند و با امکانات کم در یک کشور جنگ زده مراسمی با شکوه برگزار می‎کنند که قطعا این موضوع چیزی جز امداد الهی نیست و به اعتقاد من این اجتماع بزرگ قدرت واقعی اسلام و تشیع را به نمایش می‎گذارد. 

رهاورد شهدا
قطعا این اجتماع و همایش بزرگ دستاورد و رهاورد شهدای کشورمان است. مادر شهید بزرگوار وزوایی می‎گفت که به‎خاطر داشتم این شهید به مجروحیت سختی دچار شد ولی اصرار داشت که به عملیات برود، مادر شهید به او می‎گوید که تو هنوز مجروح هستی و نباید به میدان جنگ بروی و بعد هم مادرش به او گفت که اگر بروی نه کربلا را می‎بینی و داغت هم بر دل من خواهد ماند. 
مادر شهید می‎گوید که شهید وزوایی در پاسخ گفت که ما کربلا را برای خودمان نمی‎خواهیم بلکه کربلا را برای آیندگان می‎خواهیم. 
لذا اتفاقی که هم‌اکنون در حال رخ دادن است در واقع همان آرزو‎هایی است که شهداي‌مان داشتند و برای آن جنگیدند. 
بنده دو سال پیش به‎همراه آقای طالب‎زاده به سفر اربعین مشرف شدم؛ در آن سفر بعد از آنکه مقداری پیاده‌روی کردیم در نصفه‎‎های شب قصد داشتیم که در یکی از موکب‎‎ها نفسی تازه کنیم که یک خانواده روستایی به‎سراغ‌مان آمد و اصرار کرد که برای استراحت به منزل‌شان برویم که در آنجا آقای طالب‎زاده و آقای قندی که هم‌سفرمان بودند گفتند که شب برای استراحت به منزل این فرد برویم، لذا به‎سمت منزل این فرد که در حاشیه مسیر نجف به کربلا بود رفتیم. 
منظره‎ای که با آن مواجه شدیم یک خانه محقر روستایی بود که یک طرف آن تعدادی از افراد در حال استراحت بودند. وقتی پرسیدیم که این افراد چه‎کسی هستند در پاسخ به ما گفتند این‎ها زائرینی هستند که از شهر الاماره برای زیارت امام حسین (ع) آمده‎اند. 
من آنجا به آقای طالب‎زاده گفتم که ما زمانی در تپه‎‎های فکه با همین افراد می‎جنگیدیم چراکه می‎خواستیم الاماره را تصرف کنیم ولی در حال حاضر به قدرت اسلام همه ما در زیر یک سقف کوچک جمع شده‎ایم و یک هدف واحد را دنبال می‎کنیم. 

همه چیز زیباست
در رابطه با سایر جذابیت‎‎ها و اتفاقاتی که در مسیر راهپیمایی اربعین رخ می‎دهد می‎توانم بگویم تیپ انسان‎‎هایی که در طول مسیر راهپیمایی اربعین مشاهده می‎کنیم هم در نوع خود جالب است؛ مثلا در آن سفر ما افرادی را می‎دیدم که فلج هستند و به سختی خود را حرکت می‎دادند یا حتی افرادی که پای‌شان قطع بود یا از ویلچر استفاده می‎کردند و... همه این‎ها صحنه‎‎های عجیبی است که وقتی با آن روبه‎رو می‎شویم احساس حقارت می‎کنیم. 
از سوی دیگر نمی‎توان گفت که کدام یک از این صحنه‎ها زیباتر و بهتر هستند چرا که تنوع صحنه‎‎های عجیب در راهپیمایی اربعین بسیار زیاد است؛ لذا انسان نمی‎تواند برخی از این صحنه‎ها را بهتر از دیگری بداند. همچنین مهمان‌نوازی موکب‌داران از زائرین اربعین هم در نوع خود جالب و بی‎نظیر است و می‎بینیم که همه نوع از افراد برای حضور در این عرصه به‎طور داوطلبانه اقدام می‎کنند. قطعا این حماسه عظیم قابل ذکر کردن نیست و نمی‎توان ابعاد مختلف آن را از طریق یک مطلب بیان کرد.

برنامه‌ریزی کنیم
از طرفی دیگر مسئولان ما هم برای سیل عظیمی که از کشورمان جهت زیارت اربعین به کشور عراق می‎روند باید برنامه‎ریزی دقیقی داشته باشند. 
بنده چندی پیش به مسئولان رادیو اربعین گفتم که از شما گله دارم چراکه آنچنان موجی راه انداخته‎اید که همه طوری هیجان زده شده‎اند و همه دوست دارند مانند شب‎‎های عملیات خود را به کاروان اربعین برسانند و برخی هم احساس می‎کنند که اگر به این مراسم نروند مرتکب خطای بزرگی شده‎اند و در واقع افراد می‎گویند که اگر به این راهپیمایی نروند احساس کوچکی می‎کنند. 
این در‎حالی است که تبلیغ باید در کنار امکانات باشد! متاسفانه در کشور ما زیرساخت‎ها آماده نیست و مردم ما در آن سوی مرز‎ها معمولا راحت‎تر هستند ولی وقتی در مرز‎های خودمان هستند دچار مشکلات مختلفی می‎شوند که باید برای این مسائل چاره‌اندیشی کرد. لذا دولت و سازمان‎‎های مربوطه باید فکری برای نارسایی‎‎های موجود کنند. چطور می‎شود در کشور عراق قدم به قدم آب و غذا و سایر امکانت وجود دارد ولی در مرز‎های خودمان تا کیلومتر‎ها هیچ امکاناتی وجود ندارد و مردم حتی ماشین‌های‎شان را هم در نقاطی دورتر از پایانه‎‎های مرزی پارک می‎کنند و حتی در سال گذشته به‎دلیل شرایط بد جوی بسیاری از این ماشین‎ها در گل گیر کردند و برای خروج آن‎ها نیازمند جرثقیل شدند! به هر صورت باید گفت که ما در این سوی مرز‎ها به‎لحاظ زیرساختی مشکلاتی داریم و این موضوع در همه مرز‎های ما اعم از مهران، چذابه و... وجود دارد. 

امکانات فراهم کنیم
به هر صورت باید در کنار تبلیغ و ترغیب مردم برای حضور در این سفر امکانات لازم را هم فراهم کرد؛ به‎طور مثال من چند ماه پیش به شهر مهران سفر کردم و دیدم که هنوز در آنجا یک جاده باریک برای مسافران وجود دارد این در‎حالی است که این‎جاده زمانی که ساخته شده بود برای حجم کمی از اتومبیل‎ها بود اما در حال حاضر در هر دقیقه شاید هزاران ماشین از آنجا عبور کنند. لذا باید این‎جاده هر چه سریع‌تر بازسازی و گسترده‎تر شود