پنج شنبه  08 تير 1396 
[ هفته نامه پنجره شنبه ها بر روی کیوسک مطبوعات شهر تهران ]    
شماره مجله 287 >> سیاسی >> شماره صفحه مجله 67
اربـعین، یک سفر توریستی نیست
نويسنده : حجت‎الاسلام علیرضا پناهیان

راه‎‎های سعادت یک ملت چیست؟ مثلا اینکه نخبگان ملت باید افراد فهیمی باشند، طالب سعادت مردم باشند و اهل اقدام باشند. توده مردم هم باید بفهمند و انگیزه اقدام داشته باشند. و از فرهنگ بالایی هم برخوردار باشند تا این فرهنگ صحیح، انگیزه عمل را در مردم ایجاد کند. 
اما در بین عوامل سعادت یک ملت، کدام‎یک از عوامل کلیدی‎تر هستند؟ کدام‎یک از عوامل، عامل فراهم آوردنِ دیگر عوامل است؟ امام زمان (علیه‎السلام) فرمود: عاملی که موجب نزدیکی ظهور می‎شود «اجتماع قلوب برای وفای به عهد» است (احتجاج/2/499) این عامل مهم‎تر از دیگر عوامل و آورنده و تقویت‎کننده دیگر عوامل است، تا وقتی «اجتماع قلوب» نباشد، سایر عوامل سعادت یک ملت، کارآیی ندارند. 
البته این عامل به سختی می‎تواند به‎دست بیاید. شما این عامل را به این سادگی نمی‎توانید در بین نمازخوان‎‎های یک مسجد پیدا کنید؛ «اجتماع قلوب» به‎واسطه نماز یا قرآن خواندنِ یک گروه در کنار هم به‎سهولت به‎دست نمی‎آید. «اجتماع قلوب» یک حسینِ شهید در میان یک امت می‎خواهد که مزارش محل اجتماع دل‎ها باشد. 
چه‎کسی می‎تواند بگوید که تجمع اربعین، علامت نزدیک شدن ظهور نیست؟ بله؛ ما کاستی‎‎های فراوانی داریم که باید درست کنیم ولی خدا خودش باید کمک کند. شرط کمک خدا چیست؟ شرطش این است که ما بتوانیم این «اجتماع قلوب» را برای وفای به آن عهد، انجام دهیم. و شما در اربعین دقیقا همین را می‎بینید. 
اجتماع قلوب، در کنار کربلای امام حسین (علیه‎السلام) عامل سعادت این ملت در همه ابعاد است، اما بسیاری از نخبگان و مسئولین جامعه ما این حرف را شوخی می‎گیرند. اگر مسئولین جامعه در ابعاد مختلف فرهنگی و اقتصادی و... این عامل را جدی می‎گرفتند، الان مسیر راه‎ آهن را در 3‎ـ‎4 شاخه، بین ایران و عراق درست کرده بودند، چرا میلیون‎‎ها نفر از ایران اسلامی به‎سهولت در این سفر نروند و نیایند؟ مگر این سفر، یک سفر توریستی است؟! 
 بسیاری از نخبگان ما، درباره احادیثی که پاداش زائر حسین (علیه‎السلام) را در حد شهادت اعلام فرموده، ذره‎ای تفکر نکرده‎اند، یا اگر اندیشیده‎اند، اندیشه آن‎ها به‎جایی نرسیده. انگار این‎ها را شوخی می‎پندارند! 
اربعین موقع جمع‎آوری پول برای حل مشکلاتِ دیگر مملکت نیست. مسئولین نباید اربعین را فرصتی تلقی کنند برای اینکه به‎طور مستقیم بخواهند عوارضی دریافت کنند؛ برای حل سایر مشکلات! اربعین زمانی است که دولت و دلتمردان-دانایی به‎خرج بدهند- باید برای حضور مردم یارانه پرداخت کنند. بگذارند مردم  در این سفر ساده‎تر از هر سفر دیگری، حضور پیدا کنند و نور و معرفت و برکت، از این سفر به ارمغان بیاورند و-در نتیجه آن-هزاران گرفتاری دیگر، در مملکت برطرف شود.