سه شنبه  25 مهر 1396 
[ هفته نامه پنجره شنبه ها بر روی کیوسک مطبوعات شهر تهران ]    
شماره مجله 287 >> سیاسی >> شماره صفحه مجله 44
مسئول کمیته فرهنگی و آموزشی ستاد مرکزی اربعین:
وحدت در مدیریت به جای مدیریت واحد در اربعین
نويسنده : مسلم تهوری

حضور پرشور و معنوی مسلمانان از اقصی نقاط دنیا در روز اربعین و پیاده‎روی از نجف به‎سمت کربلای معلی نگاه‎‎ها را به خود جلب کرد به‎طوری که آزادی‌خواهان دنیا از سایر ادیان و مذاهب نیز میل به حضور در این گردهمائی عظیم و مردمی را پیدا کردند. مقام معظم رهبری از مسئولان کشور خواست با تشکیل ستاد اربعین در رفع کمبود‎ها و مشکلاتی که احیانا در این مسیر زائران حسینی با آن مواجه می‎شوند کوشا باشند. از این باب با همکاری دستگاه‎‎های دولتی ستاد اربعین تشکیل شد تا در یک کار مشترک یاری رسان زائران باشند. در این راستا بعثه مقام معظم رهبری متکفل امور آموزشی و فرهنگی ستاد اربعین شد و حجت‎الاسلام و المسلمین دکتر حمید احمدی از بدو تشکیل ستاد اربعین مسئولیت کمیته فرهنگی و آموزشی ستاد مرکزی اربعین را برعهده گرفت. در روز‎های منتهی به اربعین فرصتی فراهم شد تا گفت‎وشنودی اختصاصی با دکتر احمدی پیرامون اربعین و پیاده‎روی زائران حسینی داشته باشیم. 

ضمن تشکر از وقتی که جناب‎عالی در اختیار خوانندگان مجله پنجره قرار دادید به‎عنوان شروع بحث بفرمائید به چه علت پیرامون پیاده‎روی در اربعین حسینی این مقدار تاکید شده است. 
تاکید بر پیاده‎روی اربعین مبنای روایی دارد. اگر به کامل‌الزیارات مراجعه کنید راجع به بحث پیاده‎روی برای زیارت امام حسین (ع) خیلی تاکید شده است. نکته مهم این است که تاکید بر پیاده‎روی فقط مختص امام حسین (ع) است. و این نکته راجع به هیچ‎یک از امامان بزرگوار دیگر وارد نشده است. راجع به سیدالشهداء روایات مختلفی داریم که ثواب زیادی هم برای آن ذکر شده است که اگر پیاده بروید برای هر قدم ثواب حج نوشته می‎شود. نکته دیگر اهمیت زیارت سیدالشهداء است. اگر مجموع روایات و نقل‎‎های تاریخی را در نظر بگیرید به روشنی متوجه می‎شویم که مهندسی این داستان از سوی خود حضرات معصومین علیهم‎السلام است که می‎خواستند این مطلب تبدیل به یک فرهنگ آشکار بشود. حتی در دوره‎‎هایی که به‎شدت شیعیان امر به تقیه می‎شدند، داستان زیارت سیدالشهداء متفاوت بود و زائرین حتی حاضر بودند دست خود را بدهند تا اجازه زیارت پیدا کنند. و ائمه هم نسبت به زیارت حضرت تاکید فراوان می‎کردند. فردی خدمت امام معصوم رسید و عرض کرد حج رفتم، حضرت پرسیدند زیارت امام حسین رفتی یا نه و در ادامه فرمودند شما هنوز درک لازم را از این امر پیدا نکردید. این امر مبین این است که اصراری بر زیارت بوده است که مردم حتما به زیارت امام حسین (ع) بروند. و پیاده‎روی یک نشانه بارزی از زیارت امام بوده است. البته پیاده به زیارت امام رفتن اختصاص به اربعین ندارد. در خاطرات علما قبل از انقلاب هم می‎خوانیم که بعضا علما سالی پنج مرتبه با پای پیاده به زیارت می‎رفتند. و اربعین یکی از این مناسبت‎‎ها بوده در نیمه شعبان و عاشورا هم پیاده می‎رفتند. مثلا مرحوم حاج آقا مصطفی خمینی با گروهی پیاده می‎رفتند، مرحوم شهید مدنی گروهی داشته که پیاده به زیارت می‎رفتند. طیف‎‎های زیادی از علما مبادرت به پیاده‎روی می‎ورزیدند و بعضا برنامه مفصلی هم داشتند. نقل می‎کنند حاج آقا مصطفی خمینی مداح و روضه‌خوان می‎برد، حال اینکه پیاده‎روی را با اربعین پیوند زدند به‎خاطر اهمیت زیارت اربعین است. روایتی از امام عسکری (ع) داریم که زیارت اربعین را از نشانه‎‎های ایمان می‎دانند. و باید توجه داشت که امام عسکری (ع) به زیارت اربعین تاکید می‎کنند ولی این سنت حسنه از قبل نیز بوده است. امام صادق (ع) که زیارت اربعین را انشا می‎فرمایند نزدیک صد سال قبل از امام عسکری (ع) بوده‎اند. امام عسکری دارد از یک واقعیتی پرده بر می‎دارد. امام صادق هم زیارت‎نامه را انشا می‎فرمایند ولی قبل از حضرت نیز زیارت اربعین بوده است. شاید یکی از عللی که پیاده‎روی گره با اربعین خورده است پیاده‎روی جابر بن عبدالله انصاری به‎عنوان اولین زائر اربعین سیدالشهداست که پیاده به زیارت آمده است. به هر حال سنت زیارت اربعین از ابتدای امر پایه‎گذاری شد و کاروان اسرا نیز اربعین همان سال یا سال بعد به زیارت سیدالشهداء (ع) می‎آیند. بنابراین سنت زیارت اربعین از ابتدا توسط اهل بیت بنا گذارده شد و بعد زیارت مأثور از حضرت صادق و روایت امام عسکری مزید بر علت شد و همین‎طور علما به تبعیت از اهل‎بیت پیاده در اربعین به زیارت حضرت می‎رفتند. شیخ انصاری احیاگر این سنت حسنه بوده و بعد از او محدث نوری که عالمی سختگیر و نکته سنج بوده است. زمانی که یک مقدار سنت پیاده‎روی کمرنگ شده بود محدث نوری عَلَم پیاده‎روی را بر دوش می‎کشد. محدث نوری خیلی انسان دقیقی بوده و سعی می‎کرده کاری را که مبنا و پایه‎ای ندارد انجام ندهد. اما احیا سنت پیاده‎روی در اربعین نشان می‎دهد که یک پایه و اساس جدی دارد. و باید به این نکته حیاتی توجه داشت که شیعیان چون تمام تار و پود زندگی‎شان به امام حسین پیوند خورده است معصومین این امر را پایه‎گذاری کرده‎اند تا برای همیشه زیارت سیدالشهداء باقی بماند. و این شعائر حفظ شود. و حتی داریم که اگر مردم نرفتند دولت‎‎ها موظفند که تسهیلاتی در نظر بگیرند و عده‎ای را اعزام کنند تا هیچ‎گاه از زائر خالی نماند چراکه آنجا نشانه هویت و حیات شیعه است. 

سالیان درازی مردم در اربعین با پای پیاده به زیارت سیدالشهداء می‎روند مخصوصا بعد از حکومت بعثی فضا بازتر و مهیاتر شد. چند سالی است که ستاد اربعین تشکیل شده و خود جناب‎عالی هم از مسئولان این ستاد هستید. چرا این ستاد تشکیل شد و اساسا در پی رفع چه خلائی بودید. 
اولا ستاد همان‎طور که اشاره کردید واقعا متاخر از مردم است. احساس شد در بحث ساماندهی خلائی وجود دارد و باید برطرف شود. سابق بر این ایرانی‎‎ها کمتر در این پیاده‎روی حضور پیدا می‎کردند. آمار می‎گوید در سال 90 حدود 98 هزار ایرانی در پیاده‎روی اربعین حضور یافتند. سال 91 این جمعیت به 400 هزار نفر افزایش یافت. سال 92 به 800 هزار نفر رسید و سال 93 زائران ایرانی اربعین به 1میلیون و 800 هزار نفر افزایش پیدا کرد. سال 94 نیز به 2 میلیون رسید. بعثه در سال 92 حضور پیدا کرد البته این حضور در سال 93 جدی‎تر شد. اما ستاد از سال 94 تشکیل شد چراکه جمعیت 1 میلیون و 800 هزار نفری سال 93 توجه‎‎ها را به خود جلب کرد. مقام معظم رهبری نیز دستور تشکیل ستاد اربعین را دادند. از بدو امر نیز بنا بود مردمی بودن پیاده‎روی اربعین حفظ شود و دولت در تامین امنیت و ایجاد زیرساخت‎‎ها به کمک مردم برود و قطعا هر کشوری اگر این تعداد از اتباعش بنا شود به کشور دیگری بروند باید زیرساخت‎‎ها و امنیت آن‎ها را مدنظر قرار دهد کما اینکه بحث امنیت زائران در عراق بحث مهم و بسیار جدی بود. حضور تشکیلاتی ایران در اربعین از یک هوشمندی سرچشمه می‎گیرد که به موقع و به‎جا حضور پیدا کرد. به خوبی به یاد داریم که داعش علنا به اماکن مقدسه توهین و تهدید می‎کرد و ادعا داشت به‎زودی این شهر‎ها را به تصرف در می‎آورد. سال 93 نیمی از عراق توسط داعش اشغال شده بود و جا داشت که شیعیان ایران و عراق اقتدار و قدرت شیعه را نشان بدهند. درست در شرایطی که قسمت‎‎های عظیمی از عراق به اشغال درآمده بود و شهر‎های مقدس با تهدید مواجه شده بود به یک‌باره حضور ایرانی‎‎ها در اربعین با افزایش چشمگیری مواجه شد. هر زائری هم که می‎رفت به این نیت بود که به جهانیان بفهماند که شیعه به این کانون حساس است و برای حفظ آن حاضر است از همه چیز خود بگذرد. حضور مردم هیچ‎گاه با فراخوان دولت همراه نبود. مردم خود به این بلوغ رسیده بودند که باید از این اماکن همانند ناموس‌شان محافظت کنند. حضور پررنگ و میلیونی ایرانی‎‎ها در عراق ایجاب می‎کرد در تمام زمینه‎‎ها برای ایجاد زیرساخت‎‎ها باید برنامه‎ریزی دقیقی انجام شود. دولت عراق هم درگیر جنگ با داعش بود و عملا توانایی ایجاد آن زیرساخت‎‎ها را نداشت. دولت عراق از ایران خواست که کمک کند و قطعا دولت ایران باید به کمک می‎رفت تا امنیت زائران تامین شود. نکته بعدی این بود که بخشی از دوستان عراقی می‎گفتند بالاخره ایرانی‎‎های شیعه محب اهل‎بیت کجا هستند. برنامه اربعین مال عراق نیست این مربوط به امام حسین(ع) است و ایرانی‎‎های علاقه‎مند به حضرات معصومین باید در صحنه حضور پیدا کنند. لذا این انتظار وجود داشت. ما وقتی با یک‎سری از علما هم دیدار داشتیم این گله از سوی آن‎ها وجود داشت که ایرانی‎‎ها باید در ارائه خدمات به زائران حضور پررنگ‎تری داشته باشند. با توجه به همین موارد رهبر معظم انقلاب دستور تشکیل ستاد اربعین را داد و دولت هم بنابر مصالحی درخواست داد تا ستاد زیر نظر دولت فعالیت کند. این ستاد شکل گرفت اما در واقع این گام اول است و خیلی کار‎های دیگری هم باید انجام بگیرد. در این میان نگرانی‎‎هایی هم وجود دارد. باید مردمی بودن اربعین حفظ شود و دقت شود ما در عراق تبدیل به رقیب آن‎ها نشویم. بالاخره آنان میزبانند و حرمت میزبان باید حفظ شود. میزبانی هم از باب پذیرایی مدنظر نیست بلکه باید مواظب بود تا فرهنگ و سنت عزاداری عراقی‎‎ها حفظ شود و خدشه‎ای به آن وارد نشود. نکته دیگر آن است که تا کجا می‎خواهیم پیش برویم و باید بررسی شود به هر حال ما سیاست‎مان خیلی جا‎ها روشن نیست. ما تا کجا می‎خواهیم مشارکت داشته باشیم. مشارکت ایرانی و عراقی با چه مدل و بر چه اساسی باید انجام گیرد. برای تنش‎‎هایی که به‎وجود می‎آید باید فکر عاجلی شود. قطعا دشمن در این میان بیکار نمی‎ماند واقعا جای تاسف دارد که چرا کار مبنایی صورت نمی‎پذیرد. به‎طور مثال در حوزه هنر چرا کار درستی صورت نمی‎گیرد هنرمند‎ها سال گذشته رفتند و حضور خوبی هم داشتند تلاش هم کردند اما این تلاش‎‎ها فردی است اما از آن سو هالیوود بنا شده یکی از کارگردان‎‎های معروفی که برنده جایزه اسکار هم هست را به عراق بفرستد و مستندی از مراسم اربعین بسازد. خب چرا جمهوری اسلامی ایران در این زمینه کار اساسی انجام نمی‎دهد. این‎جای تاسف است که ما از آقایان خواهش می‎کنیم که کاری انجام دهید منت می‎گذارند که ما یک کمکی می‎کنیم این واقعا باعث خجالت است. هنرمند‎ها حضور دارند ولی واقعا دولت باید حمایت کند این اتفاقی که از آن به یک ابررخداد تعبیر می‎شود نیاز به حضور و سرمایه‎گذاری جدی دولت دارد این انتظار از دولت و بنیاد‎های بزرگ هنری وجود دارد که حضور جدی پیدا کنند این موردی را که اشاره کردم به‎ عنوان نمونه بود باید در تمام زمینه‎‎ها کار‎های زیر بنائی و حرفه‎ای انجام گیرد. پراکندگی موجود در کار خودش مضر است اگر هم‎افزائی صورت بگیرد دنیا تکان می‎خورد. این مراسم در دنیا بایکوت بوده اما همه پیش‎بینی می‎کردیم که این بایکوت نمی‎تواند طولانی باشد مگر می‎شود یک پدیده‎ای به این گستردگی را نسبت به‌اش بی‎تفاوت باشند. فرض کنید چند صباحی هم مورد بی‎مهری قرار بگیرد به هر حال ناچارند نسبت به آن واکنش درخور نشان دهند. لذا می‎بینیم که فیلمساز می‎فرستند و به آن توجه می‎کنند ولی قطعا آن‎ها با شیطنت وارد می‎شوند. معلوم نیست از آنچه که آن‎ها می‎سازند چه در‌بیاید آن‎ها روی نقاط ضعف موجود مثل بحث بهداشت دست می‎گذارند یا سال گذشته شیطنتی که کرده بودند این بود که بچه‎‎هایی که کفش زائران را واکس می‎زدند و این کار را به نوعی عبادت می‎دانستند را تحت عنوان کودکان کار معرفی کرده بودند. قطعا آن‎ها به‎دنبال شیطنت هستند اما ما چرا این رویداد را از زاویه درست منعکس نمی‎کنیم اگر یک هزارم این رخداد در حوزه دیگری اتفاق می‎افتاد مثلا در جریان روشنفکری اتفاق می‎افتاد همه آقایون از بالا تا پایین دوربین دست می‎گرفتند تا به ثبت و ضبط آن بپردازند ولی متاسفانه وقتی این رویداد عظیم در حوزه دین به زیباترین شکل ممکن رخ داده کمترین توجهی به آن نمی‎شود یا در حوزه‎‎های دیگر، چند جا عرض کردم ما نیازمند اندیشکده‎‎های متعدد و اتاق فکر هستیم که به این حوزه ورود پیدا کنند قطعا دشمن کار خواهد کرد و از خودمان هم استفاده خواهد کرد ولی خیلی راحت از کنار آن می‎گذریم و به آن توجه نمی‎کنیم. متاسفانه یکی از مشکلاتی که وجود دارد این است که ما همیشه از مشکلات و مسائل اصلی غافل می‎شویم یکی از فراز‎های زیارت اربعین می‎گوییم سلام بر تو که آمدی برای نجات از جهالت و خارج کردن افراد از تحیر و گمراهی. این فراز بسیار معنا دارد اما ما متاسفانه همیشه دشمن اصلی را گم می‎کنیم و به‎سراغ کسانی می‎رویم که خواست دشمن است. در حقیقت ما در زمینی که آن‎ها برایمان طراحی کرده‎اند بازی می‎کنیم ما آمریکا و اسرائیل را به حال خود ر‎ها کردیم و رفتیم سراغ داعش، وهابیت و گروه‎‎های این‌چنینی، این‎ها در واقع دشمن نیستند تنها مزدور‎ها و آلت فعلی در دستان دشمنان اصلی هستند و ما چرا باید ‎شان خود را پایین بیاوریم و با این‎ها سرگرم شویم. حال یک گروه انحرافی هم وجود دارد تمام فکر و ذکرمان را معطوف به این‎ها کنیم که این‎ها دشمن هستند، چه دشمنی؟ باید حواس‌مان را جمع کنیم ولی از اصل نباید غفلت کنیم. باید در این زمینه‎‎ها سرمایه‎گذاری بشود و فکر کنیم اما متاسفانه در بحث‎‎های اندیشه‎ای و فرهنگی اربعین کمترین سرمایه‎گذاری را می‎کنیم. 

بعثه مقام معظم رهبری متولی بحث فرهنگی ستاد اربعین است؛ در حوزه فرهنگ که بحث شما هم هست خود بعثه چه فعالیت‌هایی کرده است. 
بعثه متولی بحث فرهنگی است اما کمیته فرهنگی متشکل از 16 دستگاه است مثل سازمان اوقاف و جامعه‌المصطفی، آن‎ها هم تلاش می‎کنند اما کار را در قواره خودمان ندیدم. هیچ‎ ارگان و نهادی هم ندیده است. قد و قواره کار بیش از این‌هاست. یعنی شما کار فرهنگی را دغدغه اصلی نمی‎بینید. یکی از کار‎های حاشیه‎ای است و کار به اندازه خودش دیده نشده است. شما بودجه آن را ببینید! مثلا اوقاف آمده مبلغی بابت هزینه ویزای مبلغان را می‎دهد یا دستگاه‎‎های دیگر مدعی‎اند کمکی می‎کنیم. اصلا کار به این مهمی هیچ دستگاهی ردیف بودجه‎ای برای آن ندیده است. به هر حال اگر فکر می‎کنیم کار مهم است و باید دیده شود طبیعتا باید در اندازه قواره کار هم وارد میدان شد. شما ببینید اگر این ظرفیت در دیگر ادیان وجود داشت با آنچه می‎کردند. دو میلیون آدم با همه سختی‎‎ها برای یک کار دینی و فرهنگی به یک کشور دیگر می‎روند اما توجهی که شایسته و بایسته این شور و اشتیاق معنوی است به آن نمی‎شود. 

بر اساس مطالبی که شما بیان داشتید به نتیجه می‎رسیم این جماعتی که با اشتیاق فراوان به عراق می‎رود ما نه تنها کار خاصی برای آن‎ها نکرده‎ایم بلکه از ظرفیت‎‎ها و فرصت‎‎ها هم نتوانسته‎ایم به‎درستی استفاده کنیم. 
ببینید این یک سفر معمولی نیست این یک جریان و نهضت عظیم مردمی است که به‎صورت کاملا خودجوش شکل گرفته است یعنی پای دولت در میان نیست و در واقع دولت فراخوانی اعلام نکرده طبیعی است که دشمنان این وضعیت را نتوانند تحمل کنند. دشمنان چقدر در یکی دو قرن اخیر سرمایه‎گذاری کردند. بحث هژمونی قومیتی، ناسیونالیسم، سوسیالیسم، سرمایه‎ای که غرب گذاشته برای پان ترکیسم و پان عربیسم و پان ایرانیسم و فرقه‎گرایی را در نظر بگیریم. بعد یک‎دفعه داستان اربعین حسینی پیش می‎آید و همه رشته‎‎های غرب را پنبه می‎کند و از بین می‎برد. تمام حرف بنده این است وقتی یک همچین قدرتی وجود دارد ما نیز باید به تناسب عظمت او کار کنیم. بعضی اندیشمندان معتقدند تجمع میلیونی در کربلا موقعیت ژئوپلیتیک شیعه را در منطقه تغییر داد. این جمعیت عظیم سرمایه اجتماعی بی‎نظیری است که در راستای اهداف اهل‎بیت و شیعیان خیلی می‎شود از آن استفاده کرد. از جمله برکات این رخداد عظیم تنویر افکار عمومی منطقه نسبت به ایرانی‎‎ها بود. ذهنیت منفی که نسبت به ایران در جنگ 8 ساله شکل گرفت هیچ چیزی مثل اربعین نمی‎توانست آن را پاک کند چقدر آمریکائی‎‎ها سرمایه‎گذاری کردند که ما را از دنیای اسلام جدا کنند و بیگانه کنند اما حضور در اربعین به عراقی‎‎ها نشان داد ایرانی‎‎ها کاملا مثل خودشان هستند و چقدر شباهت‎‎ها و نقاط مشترک فراوانی دارند. الان پیوند‎های زیادی بین ایرانی‎‎ها و عراقی‎‎ها ایجاد شده و ما امسال برای اولین‎بار در کمیته فرهنگی آمدیم کمیته مشترک مردمی تشکیل دادیم. 11 گروه از ایران و 9 گروه از عراقی‎‎ها در کنار یکدیگر به کار‎های فرهنگی می‎پردازند بدون اینکه دولت‎‎ها در آن دخالت داشته باشند. به هر حال باید بر اساس ظرفیت موجود اربعین وارد این وادی شد که متاسفانه تا به حال کوتاهی‎‎های فراوانی صورت گرفته است و واقع مطلب آن است که تنها کسی که مثل همیشه خوب مطلب را درک کرده و آمده وسط میدان خود مقام معظم رهبری است. امیدواریم سایر مراکز و نهاد‎ها هم ضرورت آن را دریابند و به تبعیت از مقام معظم رهبری جدی‎تر به بحث اربعین حسینی ورود پیدا کنند. 

هر سال در حج اتفاق‎‎های اسفباری می‎افتد که شهدای منا نمونه آن است از آن‎سو امنیت جمعیت چند میلیونی اربعین با وجود گروه‎‎های تروریستی مثل داعش به خوبی برقرار شده است این مسأله را چگونه ارزیابی می‎کنید. 
اولا این امنیت مرهون حضور خیل مشتاقان امام حسین (ع) است. خود جمعیت فراوان ایجاد امنیت می‎کند همان‎طور که مقام معظم رهبری فرمودند اقتدار معنوی فراتر از اقتدار نظامی و سیاسی است. ثانیا امنیتی که در عراق طی مراسم اربعین برقرار شده اعتبار بسیار زیادی برای دولت عراق به‎همراه دارد. منتهی مردم در سال‎‎های گذشته که به عراق می‎رفتند فارغ از همه این بحث‎‎ها عازم سفر می‎شدند و حتی بسیاری از آن‎ها وصیت می‎کردند و با توجه به اینکه احتمال عملیات تروریستی وجود دارد اقدام به سفر می‎کردند. اما حضور میلیونی مردم باعث شد نیرو‎های تروریستی عقب بنشینند. سال گذشته ایرانی‎‎ها حضور گسترده در سامرا پیدا کردند و سامرا امن شد. در جامعه‎شناسی دینی می‎گویند اگر کسی سالی یک‌بار به کلیسا رفت او را مذهبی می‎دانند حال فرض کنید آن کلیسا در معرض خطر هم باشد احتمال کشته شدن هم باشد و یک جمعیتی با علم به اینکه خطر را می‎داند برود به آن کلیسا قطعا او تعهد دینی‎اش بسیار بالاست و این جمعیت زائران حسینی در اربعین همین حالت را دارد، اما متاسفانه همچنان‌که عرض کردم از این فرصت عظیم کمترین بهره را نظام برده است. 

به‎نظر شما چه‎کاری باید انجام می‎شده اما هنوز صورت نپذیرفته و روی زمین مانده است. 
مهم‎ترین کاری که باید انجام بگیرد به‎نظرم این است که همه مراکز و موسسات به این درک برسند که باید با یکدیگر کار کنند اما متاسفانه وضعیت یک مقدار ملوک‌الطوایفی شده و این می‎تواند منشأ آسیب باشد. در این حالت انرژی‎‎ها هدر می‎رود و اولویت‎‎ها را درست تشخیص نمی‎دهیم. ما امسال خیلی تلاش کردیم بیش از 150 جلسه با گروه‎ها، مراکز و علما داشتیم که بر مبنای سیاست‎‎های ابلاغی وحدت در مدیریت داشته باشیم. منظورمان مدیریت واحد نیست ما به‎دنبال وحدت در مدیریت بوده و هستیم. اما متاسفانه در حال حاضر قدرت‎مان را تجزیه می‎کنیم. مثلا گفتیم در دشمن‎شناسی نخبه‎‎های حوزوی و دانشگاهی دقیق و علمی کار کنند و بحث را سطحی نبینیم. قطعا نقطه و جوهر اصلی نهضت سیدالشهداء ظلم‌ستیزی و دشمن‌ستیزی است. وقتی برداشت سطحی می‎کنیم کار خراب می‎شود. ببینید رهبری در هر سخنرانی دارد این موضوع را گوشزد می‎کند. طبیعی است که باید کار اساسی و دقیق پیرامون این مسأله انجام بگیرد. باید شیوه‎‎ها و کارکرد‎ها و توطئه‎‎های آن‎ها را به‎درستی شناخت فکر می‎کنیم اگر پرچم آمریکا را آتش بزنیم کار تمام است خوب این کار را که هر روز داریم انجام می‎دهیم توقعی که از یک کار دانشگاهی می‎رود کاری به مراتب دقیق‎تر و علمی‎تر است یا بعضا به مسائلی ورود پیدا می‎کنیم که شاید اصلا اولویت نداشته باشد. باید اولویت‎‎ها را شناخت و بدانیم اولویت اول امروزمان وحدت است. حضرت امیر (ع) می‎فرمایند: هیچ قومی از تفرقه سود نبرد نه در گذشته و نه در آینده و نخواهد برد. باید پذیرفت اربعین یک پدیده فرادینی و فرامذهبی است. الان یک کاروان سیصد نفری از پرتغال می‎آید. همه غیر مسلمان هستند خوب چرا از این‎ها استفاده نکنیم و کاری کنیم که این‎ها فرار کنند؛ این عین جهالت است. 

در پایان چنانچه نکته‎ای مد نظرتان هست بفرمایید. 
اول تشکر می‎کنم که پنجره این کار را انجام داد کار بسیار مبارکی است که امیدوارم الگویی برای سایر نشریات بشود و در آینده به این پدیده مهم به‎صورت تخصصی‎تر بپردازند این قدم خوبی است که پنجره برداشت و جای تشکر و قدردانی دارد و می‎تواند این کار برای سایر نشریات مدل‎سازی شود. ما نیازمند ورود جدی نخبگان و اندیشمندان هستیم برای ایجاد یک پشتوانه فکری برای روزآمد‎سازی و ایجاد ادبیات جدید تا این حرکت ماندگار شود و همچنان‎که این میراث را ما از گذشتگان گرفته‎ایم به‎درستی به آیندگان منتقل کنیم البته با یک عقبه قدرتمندتر به‎عبارت دیگر اگر در پی جریان‎سازی هستیم باید گفتمان‎سازی کنیم